ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ– [kalymnos-news.gr / ΑΠΕ-ΜΠΕ]
Με συγκίνηση και σεβασμό η τοπική κοινωνία της Καλύμνου αποχαιρέτησε σήμερα, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στον Πάνορμο, την «κυρά Ρηνιώ Βούη», το γένος Λελέκη, η οποία έφυγε από τη ζωή την Τρίτη 17 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 108 ετών, ολοκληρώνοντας έναν μακρύ κύκλο ζωής γεμάτο μόχθο, αξιοπρέπεια και πολύτιμες μνήμες μιας άλλης εποχής.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Ληξιαρχείου Καλύμνου, η εκλιπούσα γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1918 στην Κάλυμνο, στο νησί που αγάπησε και έμεινε σε όλη της τη ζωή. Υπήρξε μητέρα έξι παιδιών – του Ηλία (ο οποίος έχει ήδη φύγει από τη ζωή), του Μιχάλη, του Αντώνη, της Καλλιόπης, της Νίκης και του Γιάννη – ενώ αξιώθηκε να γνωρίσει εγγόνια και δισέγγονα, δημιουργώντας μια μεγάλη οικογένεια που αποτελεί τη ζωντανή της παρακαταθήκη.
Όπως δήλωσε μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τον Μιχάλη Μαστή ο δήμαρχος της Καλύμνου Γιάννης Μαστροκούκος, η «κυρά» Ρηνιώ, ήταν μια εξαιρετική γυναίκα, μητέρα-ηρωίδα, που κατάφερε να στηρίξει τα παιδιά και την οικογένειά της στα δύσκολα χρόνια, μεταφέροντας η ίδια γάλα και διανέμοντάς το στον «Πάνορμο», τη «Χώρα» και άλλους οικισμούς του νησιού για πάρα πολλά χρόνια.
«Ήταν μια ”σπαθάτη” γυναίκα» είπε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος της Καλύμνου και συνέχισε: «Έλεγε πάντα αυτό που έπρεπε, που ήθελε να πει, χωρίς περιστροφές. Ευθέως. Αποτελούσε για το νησί μας, μητέρα και γυναίκα που ξεχώριζε για την αγωνιστικότητα και τη μαχητικότητά της. Και για αυτό όλοι την καμαρώναμε».
«Η«κυρά Ρηνιώ» δεν ήταν απλώς η γηραιότερη γυναίκα του νησιού. Ήταν μια εμβληματική μορφή της καθημερινότητας της Καλύμνου, μια γυναίκα που ενσάρκωνε την εργατικότητα και την αντοχή των παλαιότερων γενεών», αναφέρει τη τοπική ιστοσελίδα «Kalymnos – News» και προσθέτει «ζούσε στο Καντούνι Καλύμνου και δραστηριοποιούνταν για δεκαετίες στην κτηνοτροφία, ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής στενά συνδεδεμένο με τη φύση και την παράδοση.
Οι παλαιότεροι κάτοικοι την θυμούνται να διανύει μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια, μεταφέροντας γάλα από το Καντούνι προς τη Χώρα της Καλύμνου για να το πουλήσει. Με την ίδια επιμονή, ανέβαινε στα βουνά της περιοχής για να φροντίσει τα ζώα της, αλλά και για να περιποιηθεί τα ξωκλήσια του Αγίου Φώτη και του Σταυρού, διατηρώντας ζωντανή τη σχέση της με την πίστη και την τοπική παράδοση.
Η ζωή της υπήρξε συνυφασμένη με τις δυσκολίες αλλά και τις αξίες μιας άλλης εποχής – της αυτάρκειας, της εργατικότητας και της αλληλεγγύης. Μια ζωή γεμάτη εικόνες, ιστορίες και εμπειρίες που σημάδεψαν όχι μόνο την ίδια, αλλά και όσους τη γνώρισαν».
